πέντε μικρά ποιήματα

Nobody’s fault but mine

Ο Blind Willie Johnson διακονεί την κακή του μοίρα

με μια άγρια εγκαρτέρηση που δεν υπάρχει λέξη να την σηκώσει.

Εγώ πάλι τα σφάλματα δεν θα τα δεχτώ δικά μου

Έτσι κι αλλιώς η ιδιοκτησία είναι κλοπή

Luna, Άρτεμη, Μπίρμπα

Την έλεγαν Luna. Την σκότωσαν στο δρόμο, ένα μεσημέρι του Μάρτη.

Το κορμί της ακόμα ζεστό, άφησε στα χέρια μου την αφή του θανάτου.

Την έλεγαν Άρτεμη. Την σκότωσαν οι μεγάλοι μαύροι κάπροι. Tην γευμάτισαν.

Την λένε Μπίρμπα. Ποιος ξέρει από πόσους  θανάτους μας έχει γλιτώσει ως τώρα…

Ποιος ξέρει πόσους θανάτους ακόμα αντέχει…

οχτώ

Το 8 είναι ένα όρθιο άπειρο. Κάποια στιγμή θα βαρεθεί και θα πέσει.

  

πλήρωση

Η ψυχή του δεν ήταν απ’ αυτές που γαληνεύουν

ούτε κι ο ίδιος την γαλήνη επιζητούσε

στην ταραχή μέσα, στην άγρια τρικυμία

εκεί πληρώνονταν

 φύγαμε…

Κι έτσι μια μέρα φύγαμε

χωρίς προορισμό και χωρίς μπαγκάζια

Φορτωμένοι μονάχα ό,τι και όσα μας σμίλεψαν,

φτερά και βαρίδια…

Μ’ αυτά πάμε