Το παρακάτω τραγούδι γράφτηκε τον Φλεβάρη του 2000, μέσα στο λεωφορείο καθώς ερχόμουν από το Ηράκλειο στα Ανώγεια (μετά έγιναν κάποιες επεξεργασίες μικρής έκτασης). Θυμάμαι το είχε μελλοποιήσει τότε ο Γιάγκος, αλλά τα χρόνια πέρασαν, δεν θυμάμαι καν τον ρυθμό. Όμως, "όσα είπαμε παλιά, ισχύουν...", γι' αυτό θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους όσοι χάθηκαν στην υπόθεση της απελευθέρωσης του ανθρώπου.
ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ 1936
Αντάρα ζώνει
τις κορφές
κρούβει
καπνός τους φάρους
βλέπω με
μαύρες φορεσιές
-και
πορφυρές– κουρσάρους
βρέχει στο
χώμα αστραπές
κι η γη βαριανασαίνει
πεταξ’ αητός
στη θύελλα
κι η αλεπού
σωπαίνει
Και σαν
γυναίκα έτοιμη
το νεογνό να
φέρει
τρέμουν της
γης τα σωθικά
χαίρεται κ’
υποφέρει
Τ’ ωραίο σου
το πρόσωπο, σ’ όλο το κόσμο απλώνει
τραγούδι ο Ασκάσο αρχινά
σπάει ο
Ντουρρούτι τα δεσμά
πανώρια
Βαρκελώνη!
Πέσαν’ απάνω
σου καρφιά και τα ξανθά σου τα μαλλιά
κόκκινα
βάψαν’
έσβησ’ η
λάμψη απ’ τη ματιά, τα όνειρα σου στη φωτιά
ρίξανε και τα
κάψαν’
εκείνους που σ’ αγάπησαν, μ’ ένα σπαθί τους κάρφωσαν
και σ’ ένα
τάφο ομαδικό, όλους μαζί τους θάψαν
άνοιξ’ η γη κι ο ουρανός, ένας βουβός ορυγμαγδός
κι ένα κορμί στο
αίμα
στύλωσες τα
ματάκια σου
κοιτάζοντας
το ψέμα.
